Jaki jest cel reformera parowego?

Reforming parowy lub reforming parowo-metanowy (SMR) to metoda wytwarzania gazu syntezowego (wodoru i tlenku węgla) w wyniku reakcji węglowodorów z wodą. Zwykle surowcem jest gaz ziemny. Głównym celem tej technologii jest często produkcja wodoru, chociaż gaz syntezowy ma wiele innych zastosowań, takich jak produkcja amoniaku czy metanolu.

Wodór wytwarzany w procesie reformingu parowego nazywany jest wodorem „szarym”, gdy odpadowy dwutlenek węgla jest uwalniany do atmosfery, oraz wodorem „niebieskim”, gdy dwutlenek węgla jest (w większości) wychwytywany i magazynowany geologicznie – patrz wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla. „Ekologiczny” wodór bezemisyjny jest wytwarzany w drodze termochemicznego rozkładu wody przy użyciu energii słonecznej, energii elektrycznej o niskiej lub zerowej emisji dwutlenku węgla lub ciepła odpadowego[2] lub elektrolizy przy użyciu energii elektrycznej o niskiej lub zerowej emisji dwutlenku węgla. „Turkusowy” wodór o zerowej emisji dwutlenku węgla jest wytwarzany w drodze jednoetapowej pirolizy metanu gazu ziemnego.

W wyniku reformingu parowego gazu ziemnego powstaje większość wodoru na świecie. Wodór wykorzystuje się w przemysłowej syntezie amoniaku i innych substancji chemicznych.

Reakcję prowadzi się w wielorurowych reaktorach ze złożem upakowanym, będącym podtypem kategorii reaktorów z przepływem tłokowym. Reaktory te składają się z szeregu długich i wąskich rur [10], które są umieszczone w komorze spalania dużego pieca przemysłowego, dostarczając energię niezbędną do utrzymania stałej temperatury reaktora podczas pracy. Konstrukcje pieców różnią się w zależności od konfiguracji palników. Zazwyczaj dzieli się je na: opalane od góry, opalane od dołu i opalane z boku. Godnym uwagi projektem jest reformator ściany tarasowej Foster-Wheeler.